|
Puri,
Orissa (Oost India) 27-12-2007.
 Ten zuiden van de miljoenenstad Calcutta ligt de staat
Orissa, met Bhubaneshwar als hoofdstad. Een klassieke Indiase stad:
lawaaierig, druk en stoffig. Het is ook duidelijk een stad waar ze nog niet echt gewend zijn aan toeristen, gezien
de veelheid mensen die ons met open mond aanstaren als we voorbij steggelen. Zelfs de honden behandelden ons anders (normaal zijn ze heel gedwee, maar
hier kwamen ze af en toe grommend op ons af). Toch heeft de stad verborgen
talenten, zoals het oude stadsdeel, waar om de Bindu Sagar-tank heen een vijftigtal tempels liggen en waar je door smalle drukke straatjes het leven kan zien
zoals ze dat hier al honderden jaren leven en waarschijnlijk ook nog wel zoveel jaren
zullen volhouden.
In Orissa wordt veel handwerk gemaakt en staat bekend om zijn 'hilltribes', exotische
bergstammen. Ons interesse ging met name uit naar de bronzen
Dhokra-beeldjes die volgens de 'verdwenen was' methode
volledig met de hand worden gemaakt
door één van de hilltribes. Via een contact in Bhubaneshwar konden we de productie van
de beeldjes gaan bekijken. Waar we zijn uitgekomen, weten we niet precies; het was in ieder geval erg,
eh, 'lokaal': een dorpje gebouwd uit lemen hutjes met tribal-versieringen op de wanden, vrouwen die met een potje op een vuurtje van sprokkelhout het avondeten
voorberei- den en blote kindertjes met snottebellen tot aan hun enkels.
Om de productie te zien was fantastisch: de beeldjes worden met
veel precisie omwonden met sliertjes bijenwas en de oude man die je op de foto's ziet, had
in een mum van tijd uit een klompje was een paar fraai gevormde armpjes compleet met handen en sieraden geboetseerd. Graag hadden we nog een bezoek gebracht
aan de hilltribes in het zuiden, maar gezien de reisafstand (ofwel reistijd) en de onrust die er heerst
(hindoes versus christenen; het is ten slotte kerst)
hebben we daar maar van afgezien.
Om 'kerst te vieren' (lees effe bijkomen) zijn we een paar dagen naar de nabijgelegen kustplaats Puri gegaan. Het ligt aan een breed strand waar je je
handdoek met beleid moet neerleggen; het dient namelijk ook als 'ruime toiletvoorziening met uitzicht' voor de lokale vissers, die daar niet bepaald een
discrete tijd noch plaats voor uitzoeken (geeft ook niet; het is hun strand). Bovendien is dit gedeelte van India niet de plek om in bikini te zonnebaden, ze
zijn hier nog wat 'puriteins', zeg maar, wat de dames betreft en we krijgen al genoeg aandacht. Ons bezoek viel samen met dat van een paar duizend
vakantievierders uit Calcutta, blijkbaar, die allemaal willen weten
'which country' en 'what's your good name'. Je gaat steeds meer een beroep doen op je
improvisatievermogen om daar nog op te antwoorden. Alle landen op het Noordelijk halfrond
alsook de namen van alle startrek, cq -warskarakters zijn de revue
al gepasseerd en jullie worden hierbij van harte uitgenodigd om via de mail suggesties te doen.
 In Puri staat ook de tempel van
Jagannath, een verschijningsvorm van Vishnu
(één van de belangrijkste Hindoe-goden). De afbeeldingen hier lijken echter meer
op Cartman, Stan en Kenny van Southpark, waardoor we geloofsbeleving niet echt meer serieus konden
nemen. Je zit toch steeds met die stemmetjes in je hoofd (Oh my God, they killed
Kenny!). Helaas zijn de meest belangrijke hindoetempels, zoals die in Bhubaneshwar
en Puri, voor ons niet toegankelijk. Als niet-hindoe mogen we betalen om vanaf een platform aan de overkant de tempel van boven te aanschouwen. De truck hiervoor is alvast een briefje van 10 roepie (20
cent) paraat te houden, ondanks het voor je neus gehouden registratieboek, waarin alle andere niet-hindoe voorgangers 'gulle donaties' gedaan hebben van minstens 500,- roepies
(yeah, right). Bij de Zonnetempel (na Tibet hebben we een tweede Kuifje-titel voltooid; nu nog 'Raket naar de maan') in
Konark, zo'n 37 km verderop met de brommer, mochten
we een aantal malen poseren met de bezoekers, zodat we in talloze vakantieboeken prijken als hun beste
vrienden.
Op weg terug naar Puri zagen we voor ons het meeste trieste wat we op 'wildlife' gebied ooit hebben aanschouwd (en gezien het feit dat we China hebben doorkruist, wil dat heel veel zeggen). De
weg liep langs het strand en we werden verblijd met de silhouetten van een viertal, schijnbaar zonnende Olive Ridley
Turtles, een bedreigde soort
reuzen- schildpad. Afdalend naar het strand vonden we dat ze wel erg roerloos lagen;
dood dus. Gestikt in vissersnetten. West- en oostwaarts op het strand, zover je kon zien, lagen talloze karkassen. Een
intriest gezicht; ook dat is India helaas. Net zoals de vervuiling, die op
sommige plaatsen echt absurde vormen aanneemt. Het gekke is; soms ligt de troep huizenhoog naast de
sjiekste huizen of prachtigste monumenten. Het is net af dat ze het niet zien of ruiken. Gelukkig is er ook nog heel veel moois, zoals we tijdens de reis naar Orissa konden zien; schitterende plattelandsgezichten
met felgroene rijstvelden, wuivende palmen en kleurrijke mensen die ertussen werken. Dat beeld houden we het liefste maar vast, al laten we de vis voor wat
'ie is. Hoe goedkoop ook, wordt de vis hier toch te duur
betaald...
Klik
hier voor het fotoverslag
|
|
