|
Contact | Over ons | Nieuwsbrief | |||||||
|
|||||||
|
Pondicherry En zo val je van de ene verrassing in de andere: zo ontmoetten we Suresh na een mislukte afspraak met een Dancing-doll verkoper. Suresh blijkt een heel aimabele vent die ons achterop zijn brommer overal mee naar toeneemt. En passant stelt hij ons aan talloze vrienden voor. Al die namen met 6,7 lettergrepen konden we niet meer onthouden. We kennen er nog 2: Babu en Ranga. Met Suresh en Ranga gaan we op zoek naar de Dancing dolls die we op een plaatselijke tentoonstelling hebben gezien. Maar eerst naar het District department for Art and Culture, die ons helpen aan een geschikt adres. Het adres ligt zo'n 30 km buiten de stad; liever een taxi dan een motor, bovendien, als je 8 dozen Dancing dolls koopt, is dat nogal lastig vervoeren. We komen aan bij de workshop van Rajendiran en Vallarmadhi, die de hele boel op stelten zetten om de poppen te tonen. Die zijn fantastisch; prachtig met de hand geschilderd. Het vakmanschap is er goed aan af te zien en we besluiten er dan ook honderd te kopen.
De kinderen van de school naast de workshop hebben ons al ontdekt
en zijn helemaal door het dolle heen. Eerst zijn ze nog bang, maar
later klimmen ze over elkaar heen om bij ons op de foto te kunnen.
Na de aankoop is het met 5 man en 6 dozen in de taxi is het even
passen en meten, maar het lukt (vraag niet hoe). klik hier voor het bijbehorende fotoverslag.
|
|||||||
Er zijn van die plekken waarvan je denkt, daar blijven we even en
we gaan weer door, maar waar je merkt dat er heel veel te
ontdekken valt. Pondicherry is zo'n plaats. Vroeger een Frans
protectoraat en dat zie je in het oude, rustige gedeelte heel goed
terug. Je waant je soms aan de Rivièra, niet in het minst door
het flinke contingent hier woon- achtige Fransen. Daarachter echter
ligt een wijk die heel levendig is en juist de trekken van de Indiase voorspoedige
toekomst laat zien.
's Avonds bezoeken we met Suresh een Indiase bruiloft; het paar
mag zo'n duizend handen schudden, evenzoveel kado's in ontvangst
nemen en 2x zo vaak poseren voor een foto. En toch bleven ze
lachen. Dat terwijl er beneden in de hal voor alle gasten een
uitgebreid Tamil diner op een palmblad ligt te wachten. Dit is
Zuid India, dus je eet met je rechter- hand. Het recept is als
volgt: men neme een hand rijst en legge dit in het midden van het
blad. Men kiepe een bakje curry erover heen, menge het tot een
prakje en schuive het voorzichtig naar binnen. Het is erg
lekker, maar het lukt je echt niet om constante stroom van curry-
opscheppers voor te blijven. Goed gevuld werd de maaltijd intern
nog even doorgemixt tijdens de rit terug naar het guesthouse.
Auroville
Acht kilometer ten noorden van Pondi ligt deze eind jaren '60
opgerichte leefgemeenschap, in de geest van The Mother en vernoemd
naar haar goeroe Sri Aurobindo. Bedoeld voor alle mensen op deze
aardbol, ongeacht ras, afkomst of religie. Wat je ziet in het
visitor-center is een zeer gelikte presentatie, maar afgaand op
een paar verhalen van insiders, is lang niet alles zo mooi als het
leek. De gedachte was een leefgemeenschap waar iedereen
vrij is om zijn eigen ding te doen, alleen behoort alles toe aan de gemeenschap. Er is een schitterend
meditatiecentrum, het
Matrimandir, dat veel wegheeft van een ruimteschip (Mothership?)
in de vorm van een golfbal. Er is veel bos en er zijn workshops waar mooie dingen worden gemaakt. Buiten het spirituele is het verder een
normale maatschappij met zijn onvolkomenheden. Toch interessant om
het te hebben gezien.
Later in de week maakten we kennis met Sabine, een française, die een
eigen workshop runt. Daar maakt ze met 9 Indiase vrouwen heel
modieuze draagtassen, toilettassen, portemonnees en allerlei
spullen in felle kleuren en originele designs. We hebben een
flinke hoeveelheid samples meegenomen en zijn van plan enkele
modellen in ons assortiment op te nemen